Bez pomysłu na tytuł

Siedzę sobie pod kocem na tarasie u rodziców. Jurek śpi w swoim starym łóżeczku w sypialni na piętrze, a Hania mruczy w wózku obok mnie. Jest jeszcze ciepło, choć gołe nogi lepiej już trzymać okryte. Przydałaby się jeszcze herbata. Idealnie by było.

Taki cudowny obrazek, doskonałe popołudnie. A ja nie umiem się takimi rzeczami cieszyć. Myślałam, że umiem, że doceniam, ale to tylko ułuda. Zawsze znajdę powód do zamartwiania się. Hania ma katar, przed Jurkiem pierwsze samodzielne dni w przedszkolu, w domu bałagan… Zawsze się coś znajdzie. Mój Małżonek ostatnio mi to uświadomił. Nie wiem kiedy to się stało, że się taką starą babą, edit. starą i nieznośną, stałam.

Gdy myślę o sobie, lub o tym jak ludzie mnie odbierają, myślę o kimś raczej pozytywnym, lubiącym żartować, optymistycznie nastawionym i uśmiechniętym. Ale gdy tak się zastanowię porządnie to w domu, gdy jesteśmy już wszyscy razem, jestem raczej robotem. Wiem, że jest kolejna para dorosłych rąk do pomocy, więc biegam po domu zbierając zabawki, ubrania, książki i jedzenie, układam, piorę i chowam (w tej kolejności). Nie mam czasu na uśmiechy czy small talki, ważne jest wykorzystanie wieczoru do cna. Zrobienie i dokończenie wszystkiego, czego nie dało się zrobić za dnia z dwójką glonojadów przy boku. Ironia losu, co? Bo przy tej jednej osobie, najważniejszej, z którą chcę spędzić resztę życia, jestem odpychająca marudą. Dużo pracy nad sobą będzie mnie to kosztować.

Potrzeba mi tego luzu, podejścia laisser-faire… Za dużo mam na głowie i za mało robię dla siebie. Zresztą taki mam klimat :) taki czas, kiedy dzieci zmieniają tryb dnia i trzeba się go na nowo nauczyć. Dopasować się do siebie, zgrać i lepiej poznać. Może myślenie o sobie zmieniło by tą prawie pustą szklankę, w prawie pełną?

Od przyszłego tygodnia wracam do angielskiego i francuskiego. Powoli myślę o hiszpańskim i może, za jakiś czas, nowym języku. Wracam na zumbę (Bąku szykuj się) i jem lepiej. A jem lepiej bo sama gotuję. Sama samiutka. Obieram i wciskam te przyciski w Thermomixie. Idealna maszyna dla mnie. Łopatologicznie wszystko roztłumaczy i sama zrobi. Ahhhh…

Xoxo,

Mum

Szlag

Ideał. Każdy chce go osiągnąć. Idealny wygląd. Idealny dom. Idealna praca. Idealne życie. Idealne zainteresowania i umiejętności. Idealny partner i dzieci.

Żadne tam fałdki na brzuchu i pod brodą. Żadny tam codzienny wkurz, że brak odwagi na zmianę pracy. Żadne tam parówki z keczupem i usyfiony piekarnik. Żadne tam lenistwo i brak chęci. Nic z tego nie przejdzie, a jeśli do tego dochodzi trzeba koniecznie zamieść ten fakt pod dywan.

Nie wiem, może tak się da. Może jest to możliwe. Może zwyczajnie zrzędzę jak ta stara baba. Cóż, z ideałów mam tylko dzieci. Banał, ale jakże prawdziwy. Staram się i chyba zbyt wysoko stawiam poprzeczkę, a później sobie wyrzucam, że nie chciało mi się ćwiczyć gdy w końcu oboje śpią, bo wolałam obiad zrobić lub pranie powiesić. Bo od perfekcjonizmu dawno odeszłam, choć wciąż do niego aspiruję. Bo tak jakoś mi w życiu wyszło, że postawiłam na rodzinę a nie karierę. Bo zamiast szyć na zamówienie lub pisać dla kasy robię to hobbystycznie.

Ideał. Szlag to.

Xoxo,

Mum

Matka

Nie jestem jedną z tych ig matek. Nie umiem pozować do zdjęć, nie potrafię robić perfekcyjnych fotek wnętrz i zwyczajnie brakuje mi czasu na latanie z aparatem.

Nie jestem też jedną z tych bywających matek. Jasne, staram się ruszać gdzieś z Bąkami, ale wciąż czuję się w tej logistyce słabo. Zwyczajnie wolę jechać do rodziców do domu, wypuścić Jerzynę na ogródek niż jechać gdzieś na plac zabaw czy szwendać się po kawiarniach (co teraz jest w zasadzie niewskazane- bo unikamy urazów przez ten złamany obojczyk, więc ogródek dziadków jest jedyną sensowną alternatywą w te upały).

Nie łazimy też na żadne darmowe dzieciowe eventy, których jest, bez kozery, całe mnóstwo w Warszawie, bo nie lubimy. Nie lubimy tłumów, hałasu i problemów z parkowaniem. Jesteśmy dziki, jak to mówią moi rodzice, nie nadajemy się do ludzi.

Nie jestem matką, która może wytrzymać w syfie. Bałagan mnie męczy, męczą mnie okruszki na podłodze i kurz na zabawkach Jurka. Męczy i dręczy. Wolę nie spać i umierać z przemęczenia niż pozwolić by syf królował w domu.

Nie jestem też luzacką matką, oj nie. Ja raczej z tych, co to kij połknęli. Trudno mi się zapomnieć, pobrudzić, wytarzać w piachu czy leżeć w trawie- mam alergię na polne chwaścidła i nie znoszę owadów, taki ze mnie prosty, miastowy człek, żadna tam romantyczna dusza.

Nie jestem matką kumpelą. Jestem rodzicem i moje dziecko ma się mnie słuchać i przestrzegać zasad, które ustaliłam. Nie daję sobą rządzić, co nie znaczy, że nie słucham tego, co moje dziecię ma do powiedzenia.

Nie jestem też matką bijącą. Co to, to nie. W życiu nie podniosę ręki na moje dziecko i nie pozwolę innym tego zrobić. Jestem matką lwicą, co to rozszarpuje wszystko i wszystkich, którzy zagrażają jej dziecku.

Chciałabym bardziej wyluzować, mniej się martwić. Popłynąć tym macierzyństwem. Chciałabym, ale jakoś wciąż się boję, wciąż powstrzymuje mnie logistyka i strach przed ostracyzmem społecznym. Karmię Hankę na placu zabaw, ale tego nie lubię. Nie chcę jechać z nimi na zakupy do supermarketu, wolę kupować przez internet. Nie chcę jechać do centrum na spacer, wolę ogródek rodziców. Nie chcę, ale czasem bym chciała. I weź mnie tu zrozum.

Xoxo,

Mum

Duża dziewczynka

Każdy poród jest inny. W jeden zaczynasz wierzyć dopiero, gdy jedziecie na porodówkę, bo wcześniej nie byłaś pewna czy to, co czujesz to skurcze. A drugi zaczynasz na pasach dla pieszych, gdy odchodzą Ci wody w drodze do piekarni. Pytanie:”Mamo, czemu się zsiusiałaś?” zadane zbyt głośno na ulicy przez Twoje rezolutne dziecko może być krępujące. Ja już o tym wiem.

Drugi raz, nie żeby pierwszy taki nie był, jest szybszy, łatwiejszy i jak się okazuje bardziej bolesny. Nie będę wdawać się w szczegóły, jednak skurcze porodowe i te, obkurczające macicę po porodzie, za drugim razem są dużo silniejsze.

Szybko do siebie doszłam po pojawieniu się Hanki. Dużo sprawniej mi to poszło niż z Jerzyną. Myślę, że to dzięki temu, że Hania od razu załapała jak sobie radzić z jedzeniem… Z Jurkiem walczyliśmy cztery miesiące, by się udało go dobrze przystawić. Jestem teraz sześć tygodni po porodzie. Wyglądam jak przed ciążą (czyli jak lubiąca słodycze kura domowa), czuję się za to znacznie lepiej. Psychicznie mi lżej, choć przecież fizycznie bywa trudniej.

Według teorii mojego Małżonka chyba w końcu dojrzałam. Może coś w tym jest. W zasadzie wypadałoby żeby siedem lat po ślubie i będąc matką dwójki dzieci być w miarę dorosłą.

Xoxo,

Mum5

Four of us

Życie po porodzie jest łatwiejsze. Tak przynajmniej mi się zdawało, gdy byłam jeszcze w ciąży…

No i faktycznie bywa łatwiej… Łatwiej, bo nie trzeba sie martwić, że jak się za dużo siat z auta weźmie naraz to można zaszkodzić maluchowi w brzuchu i w razie pobytu w szpitalu zostawić starszaka bez mamy na niewiadomo jak długo… Łatwiej, bo ma się już świadomość wypełnionego planu rozpłodowego i teraz ma być już tylko lepiej… Łatwiej, bo po pierworodnym wie się już z czym to się je… I w końcu łatwiej, bo starszak w końcu idzie do przedszkola, więc Ty zostajesz sama z tylko jednym, nie uciekającym wszędzie, dzieckiem.

Ale zawsze pojawia się jakaś terra incognita, bo każde dziecko jest inne. Pojawia się problem, bo co robić z maluchem, gdy ten jeszcze mniejszy maluch chce jeść (i to jeść cały czas, skakać z jednego cycka na drugi i spowrotem…)? Jak poradzić sobie z wyrzutami sumienia, których przecież miało nie być, bo to normalne, że Jerzynka będzie mnie miał mniej i przecież jakoś się przyzwyczai? Jak radzić sobie w straszne upały, gdy Twój, już, niemowlak obrasta w fałdki, które chętnie się odparzają? Jak zagospodarować czas trzylatka (prawie trzylatka) w taką pogodę, gdy akurat teraz, właśnie przed pójściem do przedszkola, rozpoczęciem treningów w nowym klubie (Legiaaaaaaa!!!) i wyczekanymi wakacjami nad morzem, on złamie obojczyk?

Bywają chwile, gdy mam chęć się z tego wypisać. Bywają momenty, gdy warczę na wszystkich z bezsilności, zmęczenia i niewyspania.

Bywają. Przychodzą i odchodzą. Są wciąż rzeczy, których nie opanowałam, których strona logistyczna mnie obezwładnia- ale jest ich z czasem coraz mniej. Coraz łatwiejsze jest to życie w czwórkę, coraz weselsze i, na pewno, bardzo głośne. Mi odpowiada.

Xoxo,

MumF